آرام کن آشفتگی های مرا آرامشمتنها تو می دانی که من دارم چه دردی می کشمآرام کن این صبحِ در تاریکیِ شب مانده رااین آفتابِ نیمه جانِ بی تو در تب مانده راتو هستی و این دردها بر من خدایی می کنندغم های غربت ادّعای آشنایی می کنندباید ببخشی ای خدا من از تو هم تنهاترمعاشق شدم اما خودت دیدی چه آمد بر سرمقرار بی قراریم! خودت کنار من بمانبه هر که می سپاریم خودت کنار من بمان