دیدی این نبود رسمش دیدی
قلبتو تیکه پاره کردش دیدی
یعنی وقتی که دستات سرده
دستتو ب دست گرمش میدی

فکر نمیکنم از رو خستگیمه
خیره به گوشه اتاقم دست به سینه
یه جوری دورم ازت
دیگه هیچوقت نداری دسترسی بم

واسم اُفت داری میکنی تو چشام نگاه
خودتو ربط ندی دیگه به عاشقا
هر کی رسید بهش ازت میگم
چه غریبه باشه چه آشنا

عکساتو پاک کردمش
نابودم کردی با رفتنت
موقع گریه هام پاک میکردی
اشک گونه هامو با شال گردنت

نبود اولیش که
دلم شیکست برا بار چندم
قلبتو پس دادم بت
خوردن نداره که مال مردم

تو یه بد ذاتِ بد دلِ بد ترکیبی
قول میدم یه روز از قلبم میری
نمونده برات اصلا چیزی
کم کم عقلتم از دست میدی

دیگه رفتم
پا گذاشتم روی گذشتم
ازتو گذشتم
برنمیاد کاری از دستم

تو دلم نمیدم راه
دیگه هیشکیو نمیزارم بگیرن جات
اینو خودت یاد دادی بم
پشت هیشکی چشم بسته نمیرم راه

بد شده دستت رو
دوس دارم برم از طهرون
همین که از بغلم رد شدی
نگاتم نکردم بستت بود

بلد بودی خستم کنی
قلبه میکشید ولی مغزم برید
همه درکم میکردن ولی
خسته شد هر کی با کفشم دویید

نیستم پیشت همه زور بت میگن
حقت بود هر کی که خوردت میکرد
چقدر بهت گفتم
اینا نیستن مثل منا قورتت میدن

دیگه نزدم دست به گلا
دیگه نشد نفسم بعد تو چاق
هر شب مثل فیلم پخش میشه
گذشتمون روی سقف اتاق

سردمه دست پام شله
مغزم از همه حرفات پره
تهش برات دلم تنگ شه
یه نامه میزارم لای برف پاک کنت