بی تو همه هیچ‌اند چه فرهاد و چه خسرو
شیرینِ لب توست اگر حبه‌ی قندی است
بی مهر تو ای ماه زمین سرد و زمان سرد
کوتاه کنم قصه، زمستان بلندی است.
هر خال و خطی دانه و دامی است در این راه
هر حلقه از آن زلف رها نیز کمندی است
هر دانه‌ی برفی سر حرفی ‌است ز دل‌دار
هر برگ خزان‌ صفحه‌ای از دفتر پندی است