دوستش میدارم و دردم نمیداند نگارمبتلایش کن به دردمای طبیبا بی شمارهرچه کردم مهربانیبی وفایی کرد مرااو نمیداند چه آوردبر سرم دیوانه واراو نمیداند چه آوردبر سرم دیوانه وارطاقتم تاب است و گشتمبی تحمل این زمانبا شکیب و بی صبوراز درد دوری های یاربیم رسوایی نماندهآبرویم رفت و رفتتا شدم انگشت نمای کوی و برزنای نگارا عشق من رااز نگاهم بر بخوانای طبیبا کو دوای دردبی درمانِ یارگر بماند یک نفس از عمر باقیمیزنم دل به دریاسر به صحرابی محابا بی گداردوستش میدارم و دردم نمیداند نگارمبتلایش کن به دردمای طبیبا بی شمارهرچه کردم مهربانیبی وفایی کرد مرااو نمیداند چه آوردبر سرم دیوانه واراو نمیداند چه آوردبر سرم دیوانه وار